Kur'ân-ı Kerim, sahâbeyi dile getirdiği pek çok âyette tâbiînden de bahseder; meselâ:

وَالسَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالأَنصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُم بِإِحْسَانٍ رَّضِيَ اللهُ عَنْهُمْ وَرَضُواْ عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَداً ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ

"Muhâcirler'den ve ensârdan ilkler, (en evvel İslâm'a girip, "biz varız" diyerek kendilerini ortaya atanlar) ve ihsan şuuruyla onlara tâbi olanlar var ya: Allah onlardan râzı oldu, onlar da Allah'dan râzı oldu ve Allah onlara içlerinde ebedî kalmak üzere altlarından ırmaklar akan cennetler hazırladı. İşte bu büyük bir kazançtır."(Tevbe, 9/100)

Umumiyetle tabiînin en büyüğü olarak konuşulan Ye­men'in sultanı Üveysü'l-Karnî'den, sahâbe-i kirâm duâ tale­binde bulunurdu. Hz. Ömer'in de içinde bulunduğu bir mec­liste Efendimiz: "Üveysü'l-Karnî'yi görürseniz, kendisinden duâ taleb edin"[1] buyurmuştu. Bu, Hz. Ömer'in içine öyle­sine işlemişti ki, her Yemen'den gelene: "İçinizde Üveys var mı?" diye soruyor ve hep Üveys'i arıyordu. Koca Halife, onu bulduğunda da vakit fevtetmeden: "Ömer'e duâ et" istirha­mında bulunmuştu. Peygamberlerden sonra ikinci dereceyi tutan, hele hususi bazı faziletlerde kâ'bına erişilmeyen bir insan, Üveys'ten duâ taleb ediyordu. Yemen'e gidenlere, hacca gidenlere: "Üveys'i bulursanız, kendisinden duâ iste­yin" diyordu Hz. Ömer (r.a). Bilinmek, tanınmak öylesine a­ğır gelmişti ki Üveys'e, hemen izini kaybettirmiş,[2] اَلْمَوْتُ يَاْتِي

بَغْتَةً وَالْقَبْرُ صنْدُوقُ الْعَمَلِ "Ölüm ansızın gelir, kabirse amel san­dığıdır" fehvasınca, ancak kabirde açılacak kapalı bir sandık olarak kalmak ve Ömer'e fâşettiği Allah'la kendi arasındaki sırrını, bir ikinci kişiye fâşetmemek için gözden kaybolmuştu.

Sünnet, Kur'ân-ı Kerim'le birlikte İslâm'ın iki temel direğinden biridir ve sünnet olmadan, hadîs olmadan İslâm düşünülemez. Efendimiz'in (s.a.s) söz, fiil ve takrirlerinden oluşan sünnet, daha Efendimiz zamanında zihinlere, hafızalara ve kalblere nakşolmuş, ayrıca yazıya da geçmiştir. Sahâbe-i kirâm, büyük bir titizlikle sünnete uymuş, hayatını sünnete göre tanzim etmiş, sünneti muhafaza etmiş ve hiçbir fazlalık ve eksikliğe meydan vermeden tabiîn-i izâma nakletmiştir. Dönemlerindeki fitne ateşleri sebebiyle hayatlarını zühd ve takvâ üzerinde İslâm'a ve İslâm'ın iki temeli olan Kur'ân ve sünnete adayan tabiînin, sayıları binleri aşan dev imamları, Kur'ân gibi sünnete de sahip çıkmış ve karıştırmadan, bulandırmadan onu, kendilerinden sonraki nesle intikal ettirmişlerdir. Bu üç nesil, yani Sahâbe, Tabiîn ve Tebe-i Tâbiîn, Efendimiz'in (s.a.s) mübarek ifadeleriyle, Efendimiz'den (s.a.s) sonra gelecek insanların en hayırlılarını teşkil etmektedirler.[1]